Mijn sluimerende interesse voor wiskundige symmetrieën is weer gewekt. Het mooie is dat deze een eenheid beloven zowel op macro- als microniveau. Ik vraag mij af of dit ook doorwerkt op het emotionele vlak. Er is een harmonie en door een kleine verschuiving ontstaat een onregelmatigheid in het patroon. Dit is juist wat schoonheid in zich draagt.

Begonnen met 'Turings tijger' van Ian Stewart en Martin Golubitsky om opheldering over dit onderwerp te krijgen.

afbeelding: mosdraadje in ijs